dinsdag 2 september 2014

En toen was het tijd voor school...

Na de (heeeeerlijke!) vakantie was het dan zover, ons meisje zou naar school gaan. En hoewel we deze mijlpaal al twee keer eerder meemaakten, valt deze keer me zwaar. Het maakt me zelfs een beetje verdrietig en bezorgt me een rot gevoel. Waar de jongens destijds accepteerden dat het zo was, redelijk snel gewend waren aan de nieuwe situatie en gewoon gingen omdat dat nou eenmaal zo hoorde, heeft ons meisje het moeilijk. Heel moeilijk. 

Ze werd totaal overvallen door het hele concept 'school'. Natuurlijk bracht ze altijd de jongens mee naar school en haalde hen ook weer mee op, maar ze wist totaal niet wat 'naar school gaan' voor haar inhield en wat er nu van haar wordt verwacht. En dus huilde ze de eerste dag dat ze ging veel om mama in de klas (agossie toch!), zocht huilend haar grootste broer op en wilde vanaf die eerste dag niet meer. In overleg met juf besloten dat ze halve dagen zou komen om toch te wennen, maar het niet meteen zo'n overweldigend lange dag is. Dat ging de eerste week met flink wat tranen nog net aan. 

Nu is de tweede schoolweek begonnen en nog steeds is ze not amused. Sterker nog, ze vindt het ZO niet leuk dat ze op school in een soort van hongerstaking is gegaan. Ze eet gewoon niet. Tijdens het fruitmoment eet ze niet, daarbuiten eet ze niet en als het lunchtijd is, eet ze al helemaal niet. Ze wil gewoon niet en weigert pertinent. Ze huilt als school begint en ze huilt als ze weer wordt opgehaald. 

Allemaal proberen we haar te helpen op onze eigen manier. Papa en mama praten, knuffelen en luisteren. Kleine zus zorgt voor de nodige afleiding gewoon door zichzelf te zijn terwijl haar grote broers proberen haar gerust te stellen en proberen aan te geven wat er leuk is aan school en wat je er allemaal kunt leren. Haar grootste broer heeft zelfs een heuse chantage-achtige oplossing voor haar bedacht. Als ze namelijk de hele week hele dagen naar school gaat zonder huilend in zijn klas te komen, koopt hij van zijn eigen geld een cadeau voor haar. De lieverd. En omdat ze graag een barbie wil (ik geloof niet dat grote broer weet dat je met 9 euro geen barbie kunt kopen, maar dat terzijde) doet ze haar best en gaat ze deze week hele dagen... en bewaart ze haar tranen voor de juf en papa en mama. Ze wil blijkbaar echt een barbie....

Maar toch, ons meisje heeft het zwaar en dus heeft mama het zwaar. Dit soort verdriet dat je niet weg kunt nemen met een knuffel en door er gewoon zijn, vind ik het allerergst! Dit is serieus verdriet. Ze moet er zelf doorheen, het komt heus goed, dat weet ik, maar dat voelt zij zo zelf (nog) niet. 
Ik gooi mijn motto voor moeilijke tijden er maar weer eens in; this too shall pass.....  toch?!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten