donderdag 11 september 2014

School = uitdagingen

School brengt vele uitdagingen met zich mee voor zowel ouders als kinderen. Daar schreef ik al eerder over (zie 'en toen was het tijd voor school'). Uitdagingen in verschillende vormen, op verschillende vlakken uiteraard. 


Voor de kinderen is elke dag een uitdaging, elke dag is er wel iets nieuws te ontdekken, leuks te leren, bijzonders mee te maken op school. Voor de kindjes zijn de uitdagingen over het algemeen leuk! School is eigenlijk één groot avontuur. De jongens denken daar heus weleens anders over, maar stiekem vinden ze het allebei gewoon leuk. Misschien is het stoer of "in" om te zeggen dat school stom is, dat zou kunnen. In ieder geval gaan ze elke ochtend opgewekt naar school. Daaruit maak ik dan maar op dat school oké is. Zelfs dochterlief gaat deze week wonderwel goed, één keer zei ze zelfs 's avonds al 'ik wil naar school' yay!

Voor de ouders (en met ouders bedoel ik eigenlijk gewoon mama) brengt school hele andere uitdagingen met zich mee. Je geheugen wordt serieus op de proef gesteld! Ooit, vier kinderen geleden, was dat echt mijn specialiteit (ik weiger pertinent 'mijn ding' te zeggen), ik onthield alles! Serieus. Telefoonnummers, namen, dingen te doen, places to be, niks was te gek of ik onthield het. Tegenwoordig gaat het me iets minder makkelijk af. Combi van veel kinderen en een retefanatieke school waar veel wordt gedaan. Allemaal leuk, maar niet best voor mijn geheugen. Ik las laatst ergens iets over een weekplanner, biedt wellicht meer structuur dan mijn hoofd....

Anyway, dat vind ik allemaal niet zo erg, dat zijn leuke dingen voor de kinderen. Ze doen veel en gaan er vaak op uit en dat ik dan weleens een stoelverhoger vergeet mee te geven als ze naar een museum gaan, ach so be it. 

Wat ik WEL erg vind, is dat je altijd bedacht moet zijn op onwelkome huisgenoten. Ofwel luizen. Ieuw!! Nog geen drie weken op school en ja hoor, daar hing ie weer....
Vreselijk vind ik het. Hoe je het ook wendt of keert er horen geen beestjes te leven op of in mensen. Gadverdamme. Die uitdaging laat ik dus graag aan me voorbij gaan! 

Al akelig geworden bij het idee, smeer ik de haren van de draken vol met gel. Hele hanenkammen worden er mee gemaakt. Zelfs dochterlief krijgt gel in haar haar. In eerste instantie leek haarlak me wel geschikt, maar daar kreeg ze jeuk van (oh de ironie). 

Het is toch zo dat luizen van schoon haar houden? Ja toch?! Dus smeren we scheutig in de (naïeve?) hoop dat die rotzakjes voorbij gaan aan de hoofdjes van mijn kindjes en het blad weer verdwenen is van de klasdeur.... 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten