vrijdag 3 oktober 2014

De genenpool

Hoewel ze alle vier uit dezelfde genenpool hebben kunnen plukken, is de uitwerking van diezelfde genen bij alle vier de draken anders. Logisch en maar goed ook. Vier exact dezelfde kindjes zou behoorlijk saai zijn (los van het feit dat het evolutionair gezien geen enkel doel dient om replica's op de wereld te zetten, je weet wel, in het kader van overlevingskansen enzo). Zou wel makkelijk zijn, want know one and you know them all. Maar toch, saai... 

Qua uiterlijk zijn de vier draken onmiskenbaar broers en zussen van elkaar. We hebben een mooie verdeling weten te bewerkstelligen. Zo hebben beide broers een op-zichzelf-lijkende mini zus. De oudste dochter lijkt best op de oudste zoon en de jongste dochter lijkt heus op de jongste zoon. Snap je het nog? Ja, mooi, tot zover de uiterlijkheden. 

Nee dan de karakters... that’s a whole other story. Het is indrukwekkend om te zien hoe ’eigen’ ze allemaal zijn. Hoe ze allemaal op hun eigen wijze in het leven staan en hoe ze op hun eigen manier omgaan met en reageren op bepaalde zaken. Op alle zaken. 

For instance; deze morgen ontdekte zoonlief nr. 2 een dode vogel in de tuin. Iets te hard tegen het raam gevlogen, ai! Zoonlief nr. 1 liep onmiddelijk weg en wilde er niet naar kijken, dochterlief begon stante pede te huilen dat ze het zo zielig vond en zoonlief nr. 2 was niet onder de indruk en mompelde ’nou lekker voor hem’. Ahum, anyway... De dreumes is zich nog niet bewust van dode dieren in de tuin. Maar als dat wel zo was, zou zij hem waarschijnlijk oppakken en in de prullenbak gooien o.i.d. als ze zou kunnen. Bouwvakker. 

Het is mooi al die verschillende karaktertjes (en het zijn me karakters hoor!) en soms ook een behoorlijke uitdaging om erachter te komen wat bij welk kind past. Wat vindt hij prettig, wat niet, zij wel, zij niet etc etc. Al doende leert men (toch?) en dat is een on-going proces. Wel een heel bijzonder, waardevol en leuk proces. En oké, soms ook heus een ingewikkeld en vermoeiend proces. Want soms weet ik het ook gewoon niet. Denk ik net, oké, dit past wel bij hem/ haar blijkt hij/ zij stiekem van gedachten te zijn veranderd. Pfffff. 


Echt, ik zou er een boek over kunnen schrijven, over die draken van ons. Maar laat ik eens beginnen met een blog ;-)

2 opmerkingen:

  1. Ja, het is leuk en bijzonder om die verschillende karakters mee te maken. Dat houd je scherp als moeder.

    BeantwoordenVerwijderen