maandag 6 oktober 2014

Halve marathon......check!

Mag ik even trots zijn? Ja? I did it! Mijn eerste halve marathon is een feit. Wat voelt dat bijzonder zeg. Oké, er zijn zoveel mensen die veel grotere afstanden lopen en betere tijden neerzetten, maar dat doet er niet toe. Dit gaat om MIJN halve marathon. Die ik dus gewoon heb gelopen. Gewoon zomaar. Nou ja, niet zomaar want daar heb ik heus voor getraind, maar gewoon... ik heb het gedaan. YAY.

Voor de start heb ik toch altijd een soort van spanning, geen idee waarom want het is heus niet alsof er iets van afhangt, maar toch. Nadat ik zo ongeveer 85 keer ben gaan plassen, is het tijd om het startvak te betreden. I’m ready. 

Het lopen gaat lekker, we (want ja ja, mijn schone zus was wederom mijn partner in crime) hebben een lekker tempo waarbij we gewoon kunnen kletsen. Er zijn wel flink wat saaie stukken bij waarbij er bijna niemand langs de kant staat en de weg vol butsen en kuilen zit wat niet lekker loopt. Wat dan ook een beetje jammer is, is de kilometer aanduiding. We lopen namelijk 2 keer nagenoeg hetzelfde rondje, dus terwijl we er pas 7 km op hebben zitten zie ik tevens de 18 km aanduiding. Niet heel fijn. 

Op een gegeven moment worden we naar de linkerkant van de weg gemaand en worden we keihard ingehaald door de koplopers. Oh ja hoor, die lopen dus gewoon een ronde voor en halen ons met gemak in! Anyway...

Na 16 kilometer begint het wel wat zwaarder te worden, mijn benen lopen vol en mijn voeten voelen een beetje stijf aan. Maar het enige wat we hoeven te doen is gewoon doorlopen. Alleen maar blijven lopen...We worden wel stil allebei...We blijven steeds op hetzelfde tempo doorlopen, langzamer lukt niet en sneller lukt ook niet. We zitten beiden helemaal in the flow en het is goed zo. 

Op repeat in mijn hoofd zo nu en dan.
Na 19 kilometer voel ik me euforisch want ik heb nog nooit verder dan 19 kilometer gelopen en de finish is in zicht! Wat een heerlijk gevoel. We zijn er gewoon al bijna! 

We finishen na 2 uur, 13 minuten en 6 seconden en ik ben nog nooit zo trots geweest op een loop prestatie. Wat een geweldige ervaring.

Zoonlief vraagt bij thuiskomst onmiddellijk of ik heb gewonnen. Eh nee... ’Nee?! Hoezo niet?’ Winnen is wat hem betreft de enige reden om mee te doen in the first place. Dan wil hij weten op welke plek ik dan ben geëindigd om zo in te schatten hoe goed (of slecht) ik ben ten opzichte van de andere deelnemers. Eh geen idee. En als ik dan aangeef dat ik wel 2 minuten sneller heb gelopen dan ik dacht (whoop whoop) zegt hij alleen maar ’twee minuten maar?’ Dan ontdekt hij ook nog dat ik meer dan een uur langer gelopen heb dan de winnaar en lacht hij me gewoon uit. Lekker ding. Hij zou WEL winnen aldus zoonlief. Heerlijk die winnaars-mentaliteit. 

Wellicht zullen er meerdere halve marathons volgen, wellicht niet, maar er gaat niks boven het uitlopen van die aller-aller-allereerste halve marathon. Priceless! 

4 opmerkingen:

  1. Gefeliciteerd zeg! Je interview staat trouwens live op www.renmamaren.com nu!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hartstikke gaaf! En joh, die saaie stukken worden aan het einde weer helemaal goed gemaakt. Haha. En die winnaarsmentaliteit, te leuk om te lezen hoe hij ermee om gaat.

    BeantwoordenVerwijderen