dinsdag 28 oktober 2014

Just the two of us

Soms, heel soms merk ik dat -hoewel ik zelf denk dat we het meestal wel oké doen- de aandacht niet helemaal juist verdeeld wordt tussen de vier kinderen. Tenminste...als ik er eens vanuit een ander standpunt dan dat van mezelf naar kijk. Vanuit het standpunt van de kids bijvoorbeeld. Elk kind wil volgens mij het liefste de exclusieve aandacht van zijn/ haar ouders. Ook die van mij. En dan komen ze natuurlijk aardig bedrogen uit in een groot gezin. Want tsja, daar is altijd wel een broer of zus die exact op hetzelfde moment als jij de aandacht wil. Ben je nog niet de enige. En dat heeft iedereen soms wel nodig. Even de enige zijn. 

Dus regelmatig gaat ofwel de man, of ikzelf erop uit met één draakje. Ze mogen zelf kiezen met wie ze op pad willen. En wat ze willen doen. Eh, binnen bepaalde grenzen uiteraard want geef ze de vrije hand en je bent zo kapitalen kwijt I tell ya. 

Het was weer nodig, dat merkte ik aan alles (niet in de laatste plaats aan mezelf). De herfstvakantie viel op zijn zachts gezegd nogal tegen. Iedereen (buiten ikzelf dan want ik heb dus echt geen tijd om ziek te zijn) werd uitgeschakeld door koorts en andere narigheden zoals keel- buik- en hoofdpijn enzo waardoor we noodgedwongen nagenoeg de hele week binnen verbleven. Want ze wisselden elkaar mooi af natuurlijk. Eentje beter, volgende ziek enzovoorts. En als we ergens allemaal niet gezellig van worden... 

Tijd om te gaan dus! Zoonlief nr 2 was weer redelijk opgeknapt en kon wel een verzetje gebruiken en ik al helemaal. Dus hup hup. Eerst heeft hij als mijn persoonlijke haas gefungeerd door 8 kilometer lang voor me uit te fietsen terwijl ik erachteraan rende. Oké, ik geef toe, dit was misschien niet echt wat hij zelf had gekozen. Ahum, anyway. Maar toen was het zijn beurt. We kwamen uiteindelijk uit op lunchen in de stad (ra ra waar waren we weer?), een bezoek aan dierenpark de Oliemeulen en ergens een afsluitend drankje. Prima. Doen we. 

Wat ik altijd merk bij zulke één-op-één uitjes is dat er dan vaak hele leuke gesprekken plaatsvinden. Sowieso wordt er meer gepraat en is de inhoud beduidend anders dan wanneer we allemaal samen zijn. Daarom vind ik het ook zo belangrijk dat ze af en toe alle vier even alleen met één van ons kunnen zijn. 

Nu kon ik echt luisteren naar wat hij te vertellen had en wat hem allemaal bezighoudt en hoefde ik niet ondertussen de dreumes op te vangen die uit een stoel kiepert of de omgevallen beker melk van de kleuterdochter op te ruimen of zo. Nee, er echt even alleen voor hem zijn. Hij praatte dan ook honderduit. We hebben het reuze naar onze zin gehad de hele dag samen!

Zo werd het uiteindelijk toch nog een gezellige afsluiter van de herfstvakantie. Voor ons tweetjes dan in elk geval. 


2 opmerkingen:

  1. Herkenbaar! Daarom hebben wij elke zaterdag een Kind van de Dag. Elke zaterdag gaat één van de vijf kinderen met mij naar de stad. Die is dan kind van de dag. Dat doen we al 10 jaar zo. Werkt geweldig.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wat leuk om te lezen. Ook een tof idee en al een heuse traditie zo te lezen!

      Verwijderen