vrijdag 10 oktober 2014

"Op het matje"

Ai ai ai. Je weet stiekem heus dat die dag eens zal komen, maar je hoopt ’m eigenlijk toch niet mee te maken. Helaas...voor mij was het vandaag die dag. Of ik even bij de juf wilde komen...

Alleen al de toon waarop de oudste zoon het tegen me zei terwijl ik in de klas van dochterlief stond, deed wat alarmbellen rinkelen. Hij keek er ook best zenuwachtig bij en gaf aan dat hij ’ook niet wist waarom’. Tuurlijk... Hij mocht even in de klas van zusje blijven terwijl ik me richting ”het matje” begaf.

En jawel hoor, er was een vechtpartij geweest en wie oh wie viel daar op (in a not-so-nice way)? Yep, die van ons. Het was nogal ongemakkelijk. Hoe reageer je gepast in zo’n situatie? Ik besloot dat gepast reageren niet echt van belang was. Ik hoorde de juf aan, knikte her en der en zou er met zoonlief over praten. Niet omdat ik vind dat dat moet opvoedkundig gezien of omdat ik denk dat de juf dat wil horen (wat wel zo is natuurlijk), maar omdat ik benieuwd ben naar zijn kant van het verhaal. Die kwam nog niet echt duidelijk naar voren namelijk. 

Toen ik hem ging aflossen bij zusjes klas schoot hij vol, mijn blik sprak kennelijk boekdelen...I was not amused. Maar goed, first things first. Hij zijn klas in, ik naar huis en we hebben het er straks over. 

Ik vind het heel erg, maar mijn eerste reactie was boosheid. Boos op hem omdat hij vecht en dus opzettelijk een ander kind pijn doet. Zonder zijn kant van het verhaal te horen was ik al boos op hem. Maar dat is niet eerlijk, ik had hem nog niet eens gehoord. Uiteraard heb ik de situatie tegen manlief aangehouden en grappig genoeg (het is eigenlijk helemaal niet grappig) was zijn eerste reactie precies hetzelfde; boos... op zoonlief welteverstaan. 

Ik heb er de hele morgen mee in mijn maag gezeten. En waarom? Omdat ik (net als iedere ouder waarschijnlijk) niet wil dat mijn kind een rotzakje is. Ik wil niet dat hij anderen opzettelijk pijn doet, ik wil dat hij gewoon lief is voor anderen en zich gedraagt zoals ”het hoort” want anders krijg je dit soort toestanden. Maar dat is helemaal niet reëel. Natuurlijk is mijn kind ook af en toe een rotzak. En gaat hij over grenzen heen. Zo is het nou eenmaal. (En dit in viervoud whaaa help)

Waar het om gaat wat mij betreft, is dat de basis wel oké is. En daar komen manlief en ik in the picture. Uitspattingen horen erbij, goed en kwaad. Grenzen opzoeken en er overheen gaan, het hoort erbij. Dat kan ik echt niet altijd voorkomen. Ik bedoel, ik ben ook jong geweest (sorry pap en mam). 


Wat ik wel kan doen, is hem horen, echt horen. En dat heb ik gedaan. 

4 opmerkingen:

  1. Wat ik als juf alvast positief vind is dat je als ouder ook de juf hebt gehoord want vaak wijst men meteen naar anderen. Kinderen gaan nu eenmaal eens over de schreef en dan moet kunnen daar leren ze van. Wat dan goed is is dat juf en ouders op 1 lijn staan en zoonlief doen beseffen dat die aanpak van vechten misschien niet de juiste oplossing is :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Inderdaad Nathalie, het kan niet altijd alleen maar goed gaan, ook al hoop je van wel haha.

      Verwijderen
  2. Dat is ook rottig inderdaad! En je boosheid is herkenbaar. Je bent toch ook maar een mens. Bovendien heb je je boosheid 'geparkeerd' als ik het zo lees en je zoon zijn verhaal laten vertellen.

    En soms heb ik ook wel eens het gevoel dat moeders tegenwoordig ook wel heel snel op het matje worden geroepen hoor...

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nou inderdaad, er zitten altijd twee kanten aan het verhaal! En dat was uiteraard hier ook het geval.

      Verwijderen