maandag 20 oktober 2014

Running with the boys

Meestal heb ik wel zin om te lopen, maar het komt ook weleens voor dat ik het wat moeilijker vind om mijn hardloopkleren aan te trekken en daadwerkelijk te gaan. En meestal is dat als ik geen doel heb. Zoals laatst bijvoorbeeld. Ik heb mijn halve marathon erop zitten (nog steeds whoop whoop!) en nu is het ”moeten” er af. Dus komt zowat meteen de klad erin... 

Tijd voor actie. Want de klad erin, dat wil ik niet. Is zo zonde. Ik vond dus dat ik weer moest gaan lopen, maar wilde liefst niet alleen (motivatieprobleempje hè). Dus riep ik mijn jongens. Ik zeurde (ja echt, dat doe ik) net zolang tot ze meegingen. Ik hield een ijzersterk pleidooi (lullen als Brugman en alles) al zeg ik het zelf. In november vindt namelijk de Warandeloop plaats en ik heb zo’n beetje half half met de jongens de afspraak gemaakt dat we daar samen 5 km gaan lopen. Vooral de oudste is overal voor te porren en hij zette gelijk in op de 10 km, maar laten we niet overdrijven. Zomaar ineens out of the blue 5 km tijdens een wedstrijd lopen is misschien niet heel verstandig, daar moet wel een beetje voor getraind worden. Dit gooide ik allemaal in de strijd. En het werkte. Ha gezellig!

Vlak bij huis is er een mooi rondje van bijna 5 km, leek me leuk om te kijken hoe dat de heren zou vergaan. Fanatiek als ze zijn, zagen zij er geen probleem in. De jongens in hun voetbal outfits (daar wonen ze namelijk zo’n beetje in) compleet met voetbalsokken (lekker warm) waren er klaar voor. De man met de dochters een stukje mee op de fiets voor het geval de jongste zou afhaken halverwege, dan zou hij mee terug kunnen en de oudste en ik zouden dan door kunnen. Moet er vast mooi uitgezien hebben zo (hop) met z’n zessen (ik hoor Hans Teeuwen).

Waar de heren vooral moeite mee hadden, was rustig aan doen, doseren enzo. Ik moest steeds zeggen dat ze heus ietsje langzamer konden rennen omdat we nog een lange weg te gaan hadden. Voor de jongens was het heel gezellig om dan weer te versnellen, even te stoppen om de sokken naar beneden te stropen, achteruit te lopen, dan weer als een robot, zelfs rennen als een zombie(?) kwam voorbij. Kortom; niks rustig in een flow komen of zo, nee joh. Lekker veel energie verspillen. 

Na 2,5 km merkte ik dat de jongste zoon het dan ook een beetje welletjes vond. Hij ging steeds langzamer lopen. Ik heb zijn handje gepakt om hem weer een beetje vooruit te krijgen. Dit was voor de oudste het moment om er vandoor te gaan. ’Ik ga wel wat sneller lopen hoor mama’. Oké...   

En als de oudste er dan voor gaat, heb ik serieus moeite om hem bij te houden. Of nee, dat zeg ik verkeerd. Ik kan mijn negenjarige zoon dan eigenlijk niet eens bijhouden. Dat is toch best ernstig... Ik bedoel, ik weet dat hij snel is, maar ik wist niet dat hij na enkele kilometers nog steeds zo snel is. Ik dacht meer dat hij een sprinter is, met name snel op de korte afstanden enzo. Maar welnee, hij ”sprint” rustig de gehele afstand. Zegt dat wat over hem of over mij? Anyway...

Bijna thuis kreeg het kleinste mannetje het een beetje te kwaad, omdat hij toch nog even aanzette (en als een robot rende) kreeg hij steken. Maar nothing a good old peptalk can’t fix! Hand in hand kwamen de kleinste man en ik na 32,05 minuten en 4,74 km weer thuis. De oudste was er al even. 

Wat een kanjers zeg die heren van mij! Ik geloof dat het wel goed komt bij die Warandeloop. 

4 opmerkingen:

  1. Wauw ik vind het knap! Van jou en van je kanjers!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je Pauline. Ik was ook aangenaam verrast door mijn heertjes! En wel zo gezellig om even samen te gaan.

      Verwijderen
  2. Goed zeg dat ze het zo goed volhielden.
    Ik heb ook regelmatig geen zin. Mijn truc is om vooral niet na te denken. Gewoon zelf mijn hardloopkleding aantrekken.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oh fijn om te horen dat jij ook weleens geen zin hebt. Inderdaad, dat werkt het beste, niet over nadenken en gewoon gaan! Al vind ik dat in deze weersomstandigheden iets minder gezellig....

      Verwijderen