woensdag 12 november 2014

Uit de running

Ik ook altijd met mijn grote mond. ’Nee hoor, ik heb echt geen tijd om ziek te zijn’. Had ik ook echt niet. Maar ik werd het natuurlijk toch. Watje. Compleet uit de running door hoge koorts en keelontsteking. En oh ja, knallende hoofdpijn. Gevloerd dus. 

En dat is op zich niet heel handig aangezien ik toch meestal degene ben die het thuis een beetje overzichtelijk en draaiende houd. Maar ach wat is het dan toch fijn om lieve opa’s en oma’s te hebben die de kinderschare liefdevol overnemen. Zonder tekst en uitleg. Heerlijk. En laten we manlief niet uitvlakken. Fijn, fijn, fijn. Mama's kunnen best ziek zijn, je moet het gewoon doen. Dan gaat de rest heus ineens vanzelf. Gewoon niet mee bemoeien en het wordt geregeld!

Ik heb dus een paar dagen rillend en slapend op de bank gebivakkeerd. Vol met paracetamol enzo. En dat hielp. Gelukkig. Ik ben er weer! Moet ik ineens weer zelf bedenken wat we vanavond eten....en het dan ook nog klaarmaken. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten