zondag 21 december 2014

Dinner for one

Soms (of best wel vaak) snak ik er zo ontzettend naar. Naar een beetje rust. Even tijd voor mezelf. Voor mij alleen. Zonder dat ik iets moet doen. Zonder dat er iemand iets van me wil. Dat komt niet heel vaak voor. Maar nu, nu is het eindelijk zover! Alle vier de kinderen zijn zowaar uit logeren en de man is naar een voetbalwedstrijd. Twente - Willem II. Leuk!

Dus heb ik gewoon het huis voor mij alleen. Wow. Op Borre na, ben ik alleen! Helemaal alleen! Geen herrie, geen verzoekjes om eten of drinken, geen geschreeuw, geen luiers die verschoond moeten worden. Niemand die mijn aandacht wil. Niks. Rust. Zen. Ik kan helemaal zelf bepalen hoe ik deze avond ga vullen. Oh wat heb ik daar ontzettend naar verlangd zeg.

En nu het zover is...verveel ik me stierlijk. Het is zo stil in huis. Ik heb gewoon werkelijk waar geen idee wat ik met deze plotselinge ruimte en stilte aan moet. Dat is toch erg! Ik kom tot niets! Sterker nog, ik mis de kinderen. Ik mis de man. Ik volg de voetbalwedstrijd op twitter zodat het lijkt of ik er toch een beetje bij ben. Ik eet alleen. Wat er erg sneu uitziet. Normaal is het gezellig aan tafel. Rumoerig, druk, levendig. Zes bordjes, niet maar één. En nu, nu zit ik in mijn eentje de overgebleven maaltijd van gisteren op te eten terwijl Borre steeds aan mijn wijnglas probeert te likken en ik hem steeds van tafel af werk. Wat enorm ongezellig.

De sneue maaltijd voor één...
Ik zou natuurlijk van alles kunnen gaan doen, alles ligt open, maar ik kom dus vooralsnog tot niets. Ik ben zo gewend geraakt aan de drukte om mij heen, dat ik het vervelend vind dat het zo stil is in huis en dat ik alleen ben. Oh ik ga er heus wat van maken deze avond, goed boek, goed glas wijn, muziek hard aan, lekker in bad of zo, maar toch... het voelt een beetje vreemd zo alleen. Duidelijk niet gewend dit.

Het is ook nooit goed, als het druk is om me heen, snak ik naar rust en nu ik de rust heb, snak ik naar de drukte van de kinderen en manlief om me heen. Muts.

2 opmerkingen:

  1. 'Can't live with them, can't live without them' vat het goed samen.

    Ik herken je dubbele gevoel helemaal. Maar volgens mij komt het ook omdat je zelden alleen bent: daardoor is het heel onwennig. En meestal is het te kort en te incidenteel om je draai te vinden.

    Huisvlijt

    BeantwoordenVerwijderen