zondag 7 december 2014

Geen voetbalwatjes

Ik ben nu bijna 3 jaar voetbalmoeder. En ik hou d’r van, echt waar. Heb ik al eerder gezegd. En ik kan het niet vaak genoeg zeggen. I’m a sucker for soccer. Zeker sinds mijn jongens voetballen dus. 

Ik heb al menig wedstrijd van mijn zoons mogen bijwonen. Ik heb ze zien winnen, ik heb ze beiden kampioen zien worden, ik heb ze zien verliezen en ik heb ze beiden onderuit geschoffeld zien worden. Meer dan eens. 

De jongens spelen beiden een jaar hoger. En dat betekent dat ze tegen oudere en vooral GROTERE jongens spelen. Mijn jongens zijn ook best wel klein voor hun leeftijd (hebben ze vast van mij ahum). Ik speel hieromtrent dan ook keer op keer mijn troef uit tegen de tweede zoon, je weet wel, degene die al jarenlang in hongerstaking is. Als je niet eet, zul je niet groter worden. Wel handig voetbaltechnisch gezien als je wat gaat groeien enz enz. Maar dat is tegen dovemansoren. Vooralsnog in elk geval. Hij gaat er in elk geval niet van eten. 

En dus spelen mijn kleintjes tegen de grote jongens. Qua voetbalskills (skills is "in", de jongens strooien hier zelf de hele dag mee dus gebruik ik het ook, gewoon voor de overzichtelijkheid) kunnen ze het aan hoor tegen de big boys, maar fysiek...tsja, fysiek worden ze heus weleens opzij gebeukt, of op hun enkels getrapt, of tegen de grond gewerkt. En ook al zijn het F-jes en E-tjes, soms wordt er serieus hard gebeukt. Vandaag nog, de kleine zoon kreeg een beste schop recht in zijn gezicht van een tegenstander ruim een kop groter. Tegen de grond dus, die kleine man van mij. 

Ik stond erbij en ik keek ernaar. En dat doe ik altijd. Ik sta erbij en kijk ernaar. Ik weet dat voetbal een harde sport is (Boudewijn de Groot was er al bang voor). Ik weet dat er hard gespeeld kan worden (ja ook al bij de F-jes en E-tjes dus). Ik weet dat ze geraakt worden. Ik weet dat ze trappen krijgen. Ik weet dat er enkels geraakt worden. Ik weet dat het soms pijn doet. En ik sta erbij en kijk ernaar. En ik wacht af. Ik wacht op de reactie van de jongens zelf. Nooit zal ik iets roepen. Dat doet voetbaloma soms wel als een van haar kleinzoons hardhandig tegen de vlakte wordt gewerkt door een ietwat smerige overtreding. I don’t blame her. Ik vertrouw erop dat als het echt menens is, de trainer dat doorziet en actie neemt. En ik vertrouw op mijn jongens. Dat ze even balen of huilen als het echt pijn doet. Maar dan weer doorgaan. Vallen en opstaan. Incasseren. Want ze delen vast ook eens uit. Risico van het vak enzo.

Ik hou namelijk zo ontzettend niet van dat showgebeuren van over de grond rollen, kermend van de pijn, grijpend naar de schijnbaar pijnlijke plek om vervolgens, als de vrije trap wordt toegekend ’m te nemen alsof er nooit wat is gebeurd. Daar heb ik zo'n hekel aan. En dat weten de jongens ook wel. Zodra ze in Cristiano Ronaldo veranderen (stoot ik nu vele liefhebbers tegen het zere been??) zul je me wel horen namelijk. Ik hou daar niet van. Doe normaal. Dus hou ik me stil als een van mijn jongens wordt geraakt en kijk ik wat ze er zelf mee doen. En goddank, staan ze altijd gewoon weer op, soms met tranen, soms met een natte spons op de zere plek en gaan ze voor dat volgende doelpunt. 

So far gelukkig dus nog geen Ronaldo’s hier. Qua watjesgedrag bedoel ik dan hè, qua voetbalskills wel natuurlijk. 


4 opmerkingen:

  1. Wat fijn dat je er zo van kunt genieten! Van wat ik er van hoor neemt voetbal behoorlijk veel plek in, in het leven. Trainen door de week en elke zaterdag verplicht wedstrijden. Mijn sport is het niet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Gelukkig vind ik het inderdaad helemaal het einde! Want het neemt inderdaad veel plek in.

      Verwijderen
  2. Als je jongens het leuk vinden, dan is het voor mama ook al gauw leuk....toch?
    Ben zelf niet zo'n voetbalfan, eigenlijk.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het is altijd leuk volgens mij om je eigen kinderen te zien sporten, ongeacht wat ze doen. Wat je zegt, kids blij, ik blij :-)

      Verwijderen